Info
Retaliation ~open



 

Share|

Retaliation ~open

View previous topic View next topic Go down
Go to page : 1, 2  Next
MessageAuthor
PostSubject: Retaliation ~open Sat Jan 25, 2014 6:46 pm


Let it go
Can't hold you back anymore

The snow glows white on the mountain tonight. Not a footprint to be seen. A kingdom of isolation, and it looks like I'm the queen. The wind is howling like this swirling storm inside. Couldn't keep it in, Heaven knows I've tried. Don't let them in, don't let them see. Be the good girl you always have to be. Conceal, don't feel, don't let them know. Well, now they know. Let it go, let it go. Can't hold it back anymore. Let it go, let it go. Turn away and slam the door. I don't care what they're going to say. Let the storm rage on. The cold never bothered me anyway. It's funny how some distance makes everything seem small. And the fears that once controlled me can't get to me at all. Its time to see what I can do. To test the limits and break through. No right, no wrong, no rules for me. I'm free. Let it go, let it go. I am one with the wind and sky. Let it go, let it go. You'll never see me cry. Here I stand and here I stay. Let the storm rage on. My power flurries through the air into the ground. My soul is spiraling in frozen fractals all around. And one thought crystallizes like an icy blast. I'm never going back, the past is in the past. Let it go, let it go. And I'll rise like the break of dawn. Let it go, let it go. That perfect girl is gone. Here I stand in the light of day. Let the storm rage on. The cold never bothered me anyway.


Regendruppels kletterden van de takken af. Een spoor van plassen achter zich latend. Als kleine kristalletjes, of tranen. Maar het was hoe je het bekeek hoe je het voor je zag. En in haar geval waren het niet meer dan tranen. Tranen van verdriet. Of wraak. Als de woede die opborrelde in haar vuisten. En vervolgens zijn baan vervolgde naar haar borst. Of toch eerder haar longen. Haar ademhaling was gejaagd. Terwijl de zachte wind door haar witte manen waaide keek ze om de vijftien stappen achter zich. Tot vlak bij de bossen waar ze dacht veilig te zijn voor hem. Of was het een haar? Veel wist ze niet. En het boeide haar ook maar weinig. Het voornaamste was dat ze veilig en zonder littekens ontkomen was. Althans dat dacht ze. Een brul in de verste verte deed haar geruststellen. Maar de rood opgloeiende ogen voor haar deden haar minder goed. Zoals het haar betaamde ontblootte de leeuwin haar tanden die licht afgaven in het donker. Maar seconden later was deze dreiging over gegaan in angst. De grond trilde als bij een aardbeving onder haar poten. Een ding met de kop van een draak en het lichaam van één of ander vreemd wezen; wellicht een te grote komodovaraan achtige; kwam de bosjes uit en brulde haar zo van het pad af. Haar regenboogkleurige ogen keken het dier intrigerend in de ogen aan waarna het dier woedend op haar af kwam gelopen. Vlak voor het dier haar een kopstoot kon geven maakte ze een salto de lucht in waarna ze op het dier zijn ruwe geschubde huid terecht kwam. Haar scherpe tanden doorboorden enkele van zijn schubben waar het bloed onmiddellijk uit ontsprong. Vervolgens krabde ze zich vast in de huid van het dier dat wild op en neer begon te bokken. Als laatste krabde ze de huid nog meer open en doorboorde zo het beest zijn rug ader. Onmiddellijk viel het beest stil en viel hij verlamd neer op de grond. Alsnog had hij de kracht om zijn bek in haar voorpoot te plaatsen. Loka roepte en maakte er met één enkele beet in de nek van het beest een eind aan. Bloed vulde haar bek en bevlekte de bosgrond. Haar slagtanden haalde ze voorzichtig weer uit zijn nek om hem vervolgens over haar rug heen te werpen en terug richting het kamp te rennen. Aan de rand van het bos, het gebied dat met hun kamp grensde; wat eigenlijk toebehoorde aan het clan territorium; hield ze halt en wierp het dier van zich af. Haar oren spitsten zich richting het bos waar alweer één of ander monster leek verborgen te zitten. Haar tanden ontblootten zich alvast. Haar rug en nekharen gingen alvast gaan overeind staan. Vlak voor de bossen hield ze halt, zette zich af, en sprong zo een struik over. Weldra haalde har klauw uit in het donker om haar waarbij ze één of ander dier mee had. Ze stapte op het beest af wat een eekhoorn bleek te zijn. Haar tanden wilden zich speels in het beest zijn staart zetten toen de eekhoorn zijn vlijmscherpe tanden in haar nog altijd bloedende poot zette en de wonde groter maakte. Loka schreeuwde waarna ze verlamd neerviel. Ze gromde naar het dier dat zich vlug uit de voeten maakte. Een hulpeloze schreeuw uitte zich. Gevolgd door nog enkele. Maar weldra leek alle hoop verloren. De donker viel over het landschap heen en weldra werd ze gehuld in een hemel met heldere sterren. Maar vooral een laken van duisternis en mist.

~Open voor iedereen



THANKS ♥

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Mon Jan 27, 2014 6:44 pm

Zacht werden de grijze poten van de jonge wolvin neergezet in de sneeuw. Ze wilde zo min mogelijk geluid maken, aangezien ze niet op haar eigen terrein was. Ze wist niet precies waarom ze in het gebied van de Tempeliers was. Ze had geen opdracht gekregen, natuurlijk niet, ze was een apprentice. Als Jay, Halos of Lexi merkten dat ze hier was en alleen, dan kreeg ze zeker weten op haar kop. Dyani schudde haar hoofd en bleef staan. Maar wat als de tempelieren iets van plan waren? Dan moesten zij dat toch weten? De Tempelieren waren hun grootste vijand en ze had altijd geleerd dat je altijd alles moest weten. Je wilde namelijk niet verrast worden toch?
Toch was dat wat gebeurde toen een brul de oren van de jonge grijze wolf bereikte. Ze kromp geschrokken ineen, maar het was ver bij haar uit de buurt. Even was ze in tweestrijd; moest ze op het geluid afgaan, misschien in de problemen komen en terug in het kamp ontzettend op haar donder krijgen? Of moest ze terug gaan en misschien informatie mislopen? Optie 1 dus. Ze zette zichzelf weer in beweging en rende in de richting van het geluid. Ze zag een witte leeuwin net de bosjes in rennen en met een eekhoorn terugkomen. Wat Dyani opviel was dat de poot van de leeuwin bebloed was. Snel verschool ze zich in de bosjes. Ze keek verbaast toe hoe een andere eekhoorn aankwam springen en hard in de poot van de leeuwin krabde. Deze schreeuwde het uit van de pijn en viel. Dyani kwam uit de bosjes en liep op de leeuwin af. "Kan je niet eens een éékhoorn aan?" vroeg ze spottend. Ja, er was haar nou eenmaal geleerd om een hekel te hebben aan de assassijnen, dus dat was wat ze deed. Hoewel ze eigenlijk niet wist wáárom ze een hekel aan ze had. Maar de leeuwin was buiten westen. Dyani vloekte binnensmonds. Moest ze haar naar het kamp van de Tempeliers dragen? Ze kon haar hier toch niet achterlaten? Maar als ze gezien werd in het kamp, en die kans was groot, zou ze dan gevangen worden? Ze was nog maar een apprentice, nog niet door en door ervaren dus. Wat moest ze doen? Ze zuchtte en besloot toch dat ze de leeuwin hier niet kon laten liggen. Wie weet had de eekhoorn wel een infectie achtergelaten. Dus ze pakte de leeuwin op bij haar nekvel en zette haar eigen lichaam snel onder die van haar. Zodra de leeuwin op Dyani lag begon ze voorzichtig te lopen, richting het kamp. Voor het kamp liet ze de leeuwin weer op de grond vallen en gromde. Was het wel goed wat ze had gedaan? Dyani draaide zich al weer om om terug te gaan toen ze een geluid hoorde. Werd de leeuwin wakker?
Dyani
Moderator
avatar

PROFIELMuntenteller : 3766
Aantal berichten : 512
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 15 jaar
Geloofsbelijdenis: Huurmoodenaars
Keuze dier: Aurora || Wolf

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Mon Jan 27, 2014 9:00 pm


♥️Let it go
Can't hold you back anymore

The snow glows white on the mountain tonight. Not a footprint to be seen. A kingdom of isolation, and it looks like I'm the queen. The wind is howling like this swirling storm inside. Couldn't keep it in, Heaven knows I've tried. Don't let them in, don't let them see. Be the good girl you always have to be. Conceal, don't feel, don't let them know. Well, now they know. Let it go, let it go. Can't hold it back anymore. Let it go, let it go. Turn away and slam the door. I don't care what they're going to say. Let the storm rage on. The cold never bothered me anyway. It's funny how some distance makes everything seem small. And the fears that once controlled me can't get to me at all. Its time to see what I can do. To test the limits and break through. No right, no wrong, no rules for me. I'm free. Let it go, let it go. I am one with the wind and sky. Let it go, let it go. You'll never see me cry. Here I stand and here I stay. Let the storm rage on. My power flurries through the air into the ground. My soul is spiraling in frozen fractals all around. And one thought crystallizes like an icy blast. I'm never going back, the past is in the past. Let it go, let it go. And I'll rise like the break of dawn. Let it go, let it go. That perfect girl is gone. Here I stand in the light of day. Let the storm rage on. The cold never bothered me anyway.


De stilte nam het over van het leven op aarde. Terwijl stilaan haar oogleden zich over haar ogen heen vouwde en ze in een diepe slaap terecht kwam verdween ook deze stilte in het niets. Een wereld gevuld met duisternis. Nergens was een geur, geen beeld, geen klank, helemaal niets. En in deze uitzonderlijke wereld zich afzonderde van de werkelijkheid. Een schok die haar hele lichaam deed trillen haalde haar uit de wereld van niets. Haar ogen openden zich met een ruk en in een oogwenk was een schim in niet meer dan niets veranderd. Haast geruisloos achtervolgde ze de grijze hondachtige. Vlak voor het moment ze in gedachten had zette haar lichaam zich automatisch af en blokkeerde de baan voor het schepsel. Haar tanden ontblootten zich terwijl ze haar borstkas rees en hoog boven de wolf uit torende. Een glimp van haar nu blauw-grijs achtige regenbogen ogen twinkelde in het duister. Haar klauw haalde uit naar de linkervoorpoot van de wolvin waar een oppervlakkige verwonding zichtbaar werd. Maar het bloed maar niet bleek te stelpen. Van de afleiding genoot ze en zonder enige waarschuwing greep ze de wolf bij zijn/haar nekvel en dreef hem/haar verder naar het kamp toe. Haar rechter voorpoot drukte ze in de flanken van het dier om kans op ontsnapping te voorkomen. Haar linker voorpoot drukte tegen de poort aan die op een kiertje open ging staan. Haar snuit dwong de wolf(in) om het kamp in te gaan. Menige mensen keken hen aan. Maar ze wierp hen geen enkele blik waardig. Voor de deur van de leider zijn huis hielt ze halt en ging naast de gevangene zitten. Ze brulde. De deur ging open en de leider keek hen aan vanuit de deuropening. Loka veranderde weer terug in haar mensengedaante. Haar hoed zette ze wat scheef waardoor een deel van haar linker oog onder de schaduw ervan viel. De man nodigde hen uit in zijn huis. Loka knikte en hing een metalen ketting omhuld met echt schapenleer rond de wolf zijn nek. Ze spoorde het dier aan en stapte het huis in. Haar leider nodigde haar uit in de leefruimte plaats te nemen tussen andere, oudere warriors en de deputy. Terwijl ze de wolf aan haar leider overhandigde nam ze plaats tussen twee warriors die ze rond een jaar als 20-21 schatte. De mannen knikten vriendelijk naar haar. Terwijl haar blik viel op de laatste schim van haar leider en de wolf die één of andere kamer in traden. Ze wist wat er ging gebeuren. Althans dat hoopte ze. Maar anderzijds hoopte ze ook weer van niet. Ergens trad een schuldgevoel bij haar op maar liet ze niet blijken. Het gejuich op het plein deed haar genoeg. Loka sprong met een ruk overeind en volgde net als iedereen zijn voorbeeld en ging door het raam kijken. Toen bracht een bediende de wolf op het middenplein en bond het dier vast aan de schanspaal. Een glimlachje sierde haar. Eerder uit opluchting, eerder uit tevredenheid. De vrees voor het dier zijn/haar leven was voorbij.

(Ze zal niet gedood worden Wink )



THANKS ♥️

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Tue Jan 28, 2014 1:33 pm

Dyani schrok zich rot toen ze een tak achter haar hoorde knappen. Ineens stond de witte leeuwin weer voor haar en ging ze met haar poot hard over de van Dyani. Daar werd een verwonding zichtbaar. Een zachte piep kwam uit haar keel toen de leeuwin haar nekvel vastpakte en haar naar achter dreef, terug naar het Tempelieren kamp. Dyani probeerde terug te duwen, weg van het kamp, maar de leeuwin was groter en sterker dan Dyani. Ze voelde een van de poten tegen haar flank duwen. Ze kon niet meer weg. Uiteindelijk zette ze haar klauwen in de grond, maar ze werd gewoon meegesleurd. De leeuwin dwong haar het kamp in en brulde luid. Een deur van een huis ging open en de leider van de Tempelieren stond in de opening. De leeuwin veranderde terug in haar mensengedaante en de man nodigde haar uit het huis in te komen. Dyani hoopte dat ze zich los kon trekken, wat ze ook probeerde, maar ze kreeg een metalen ketting om haar nek en werd mee het huisje ingesleurt. De leider nam de riem waaraan ze vast zat over en trok Dyani mee naar een of andere kamer. Hij bond haar vast en mompelde iets in zichzelf. Dyani trok zich terug in een donkere hoek, voor zover de riem dat toeliet. Misschien wisten ze niet dat ze een apprentice was. Ze hoopte het, want anders kon het nog eens slecht voor haar aflopen. Zouden ze een apprentice houden als... Wist zij veel? Ze was, tot nu toe, de enige apprentice van de Assassijnen. Hing er waarde aan haar? Ze wist het niet. Waarschijnlijk niet. Toch had ze het gevoel dat ze beter niet kon laten zien wie ze was. Ze moest dus een wolf blijven en niet praten. Wie weet zou iemand haar stem herkennen. De leider liet iemand komen, een bediende. Die maakte haar los en trok haar mee naar het middenplein. Onder gejuich werd ze vastgebonden en ze zag het meisje wat ze terug naar het kamp had gebracht achter een raam staan van het huis waar ze net uit was getrokken. Fijn, zij bracht haar terug omdat ze gewond was, en wat kreeg ze als dank? Als ze terug in het kamp zou komen stond haar ook nog straf te wachten... Dyani zuchtte en richtte haar grijze kop op de grond. Voor nu was het belangrijk dat niemand haar zou herkennen. Maar wat zouden ze met haar doen?
Dyani
Moderator
avatar

PROFIELMuntenteller : 3766
Aantal berichten : 512
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 15 jaar
Geloofsbelijdenis: Huurmoodenaars
Keuze dier: Aurora || Wolf

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Tue Jan 28, 2014 5:47 pm


Loka
Aserena di Manhatta

The snow glows white on the mountain tonight. Not a footprint to be seen. A kingdom of isolation, and it looks like I'm the queen. The wind is howling like this swirling storm inside. Couldn't keep it in, Heaven knows I've tried. Don't let them in, don't let them see. Be the good girl you always have to be. Conceal, don't feel, don't let them know. Well, now they know. Let it go, let it go. Can't hold it back anymore. Let it go, let it go. Turn away and slam the door. I don't care what they're going to say. Let the storm rage on. The cold never bothered me anyway. It's funny how some distance makes everything seem small. And the fears that once controlled me can't get to me at all. Its time to see what I can do. To test the limits and break through. No right, no wrong, no rules for me. I'm free. Let it go, let it go. I am one with the wind and sky. Let it go, let it go. You'll never see me cry. Here I stand and here I stay. Let the storm rage on. My power flurries through the air into the ground. My soul is spiraling in frozen fractals all around. And one thought crystallizes like an icy blast. I'm never going back, the past is in the past. Let it go, let it go. And I'll rise like the break of dawn. Let it go, let it go. That perfect girl is gone. Here I stand in the light of day. Let the storm rage on. The cold never bothered me anyway.


Onopgemerkt keerde ze zich om. De blik van de wolf was één maar zodra ze de neiging nam om de kamer uit te wandelen keek zowat iedereen aan het raam haar aan. De deputy stelde haar een vraag wat ze maar half verstaan had. "Excuseer. Maar dit behoort niet tot mijn orders. Ik ben buiten. Mocht iemand mij nodig hebben." Net dat moment kwam de leider de kamer weer binnen. Loka knikte wanneer hij haar naam zei. "Ja mijnheer, wat zijn uw orders" Ze luisterde aandachtig naar zijn woorden en knikte gehoorzaam. Ze wandelde voorbij hem waarna hij vertrouwd op haar schouder klopte. Loka lachte vals waarna haar gezicht haast emotieloos onttrok. Ze sloeg de achterdeur achter zich dicht waarbij ze door twee mannen begroet werd. Ze knikte naar hen waarna ze een juten zak over haar hoofd heen trokken. Vervolgens begeleidden ze haar naar de schanspaal op het middenplein. De mensen rondom juichten en riepen. Sommigen werden zelfs zo wild dat; naar aannemen; weggedragen werden door de guards. Toen ze stopten stak één van de begeleiders een bijl in haar hand. Ze kon het tafereel erg goed, en meestal vielen er geen doden, tenzij je natuurlijk onervaren was. Zelf had ze dit nooit mogen doen, en dus wist ze zich van wat schuld bewust. Maar zodra ze de bijl geworpen had en de menigte hoorde juichen wist ze dat het niet raak geweest was. Eén van de begeleiders bracht de bijl weer terug, en ook een tweede keer had ze gemist. Uit ervaring wist ze dat er maar 3 keer geworpen mocht worden. Als het raak was stierf je een langzame pijnlijke dood; meestal stierven de gevangenen niet direct na een worp; 3 keer mis gooien en het ging er van af wat voor straf je kreeg. Meestal werd na de derde worp; mits de gevangene nog leefde; weggehaald en in quarantaine geplaatst voor een week. Dit hield in; alleen de leider mag zijn of haar kooi betreden een week lang. Pas na de eerste week volgt een tijd van simulatie, dit word meestal 3 weken tot een maand lang, hierin mogen de leden hun vaardigheden op de gevangene uitoefenen, mits hij of zij niet gedood word door een lid. Afhankelijk van zijn of haar gedrag word na de simulatie de gepaste straf gekozen samen met de gevangen nemer. In dit geval zij dus. Ze bevochtigde haar lippen met het puntje van haar tong. Ze sloot haar ogen en schoot een laatste schietgebedje. De eeuwige stilte. De mensen hielden hun adem in. Je kon een sprinkhaan horen tsjirpen. En toen het gejuich. De bijl had zich een halve centimeter boven de kop van de wolf in de paal ingeplant. Loka haalde de zak haar hoofd af en rende vervolgens richting de wolf. Een vals lachje lag om haar lippen heen bij het aankijken van het dier. Ze hief haar hand de lucht in en ving zo het toegeworpen mes op. In een oogwenk sneed ze de touwen rond de achterpoten van de wolf los en ving haar op. Ze haalde de opgeblonken ketting weer uit haar zakken en deed hem vervolgens weer rond het dier zijn hals. Ze overhandigde het aan een guard bij de poort van de wolf haar kooi en keek haar een laatste maal in de ogen. Vals, maar ergens viel een beetje vertrouwen op. De leider stapte op haar af. 'Knap gedaan voor je eerste keer. Het lijkt er op dat je dit al vaker gedaan hebt. U hebt de eer om iets tegen de bevolking te zeggen.' Loka knikte dankbaar. Hij hielp haar het podium op waarna hij naast haar kwam staan. "este intruso, que pensa que vai permitir a nós mesmos escoitar ten moito que aprender. Eles cren que poden tomar o que queren, para comezar todo está todo ben, deixe que sexa claro para eles que este é o noso país! E nós non imos permitir que calquera asasino nosa honra tamén vai doer. Vós!*" Het was een taal wat onbekend hoorde te zijn voor assassijnen. Ze lachte wat vals toen de mensen hun vuisten opstaken en aanmoedigend begonnen met roepen. Haar leider klopte haar op haar rug. 'que fala ben*' Loka knikte waarna ze tevreden van het podium afsprong. Eén van de oudere warriors wachtte haar op bij de poort van de kooi. Loka omhelsde hem ter begroeting. 'Bijzonder goede speech. Je weet van aanpakken. Heb je zin om samen met ons te joinen in de training?' Loka bloosde onzichtbaar waarbij een klein lachje op haar lippen zichtbaar werd. "Dank je. Niemand heeft me ooit uitgenodigd een gevorderde training bij te wonen." 'Dus dat word een date?' Hij keek haar vriendelijk aan. Loka sloeg haar hand op de zijne. "Dat wordt een date." Ze lachtte vriendelijk terug naar hem. 'Ik ben trouwens Jason.' Loka knikte en lachte liefjes. "Fijn kennis met je te maken. Jason. Ik ben..." Hij drukte zijn vingers op haar lippen. 'Dat weet ik. Loka. Laten we elkaar vanavond terug zien om acht uur op deze plek.' Loka bloosde lichtjes waarna ze knikte en hem uitzwaaide. Vervolgens baande ze zich een weg over de daken waarbij ze wolken ging spotten en dromend in slaap viel.



THANKS ♥

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Wed Jan 29, 2014 4:56 pm

Ze werd aan haar vier poten en haar hals aan de paal gehangen en zag toe hoe de blonde vrouw een zak om haar hoofd kreeg een een bijl in haar hand. Dyani's ogen verwijdde zich geschrokken toen de vrouw de bijl gooide. Maar het was mis. De tweede bijl doorboorde het touw om haar hals half, en de derde hakte het helemaal door. De vrouw trok de zak van haar hoofd en liep op haar af. Ze ving het toegeworpen met en sneed daarmee het overgebleven touw door. Dyani draaide zich in de lucht om en was even verbaast dat de vrouw haar opving. Ze had gedacht dat ze haar gewoon had laten vallen. Dyani werd op de grond gezet en de ketting werd weer om haar hals gedaan. De ketting werd aan een andere Tempelier gegeven en Dyani werd meegetrokken. Ze ving de blik van de vrouw nog op, vals, maar ergens zag ze toch er vertrouwen in. Ze rukte haar hoofd opzij. Nee, ze moest nu niet de vrouw gaan vertrouwen. Wie wist hoe dat zou aflopen. Waarschijnlijk niet goed voor haar. Ze werd een kooi in geduwt en trok zich onmiddelijk achterin, waar het donker was. Waarschijnlijk hielp het niet, maar ze voelde zich veiliger in het donker.
Dyani
Moderator
avatar

PROFIELMuntenteller : 3766
Aantal berichten : 512
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 15 jaar
Geloofsbelijdenis: Huurmoodenaars
Keuze dier: Aurora || Wolf

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Thu Jan 30, 2014 9:38 pm


Loka
Aserena di Manhatta

The snow glows white on the mountain tonight. Not a footprint to be seen. A kingdom of isolation, and it looks like I'm the queen. The wind is howling like this swirling storm inside. Couldn't keep it in, Heaven knows I've tried. Don't let them in, don't let them see. Be the good girl you always have to be. Conceal, don't feel, don't let them know. Well, now they know. Let it go, let it go. Can't hold it back anymore. Let it go, let it go. Turn away and slam the door. I don't care what they're going to say. Let the storm rage on. The cold never bothered me anyway. It's funny how some distance makes everything seem small. And the fears that once controlled me can't get to me at all. Its time to see what I can do. To test the limits and break through. No right, no wrong, no rules for me. I'm free. Let it go, let it go. I am one with the wind and sky. Let it go, let it go. You'll never see me cry. Here I stand and here I stay. Let the storm rage on. My power flurries through the air into the ground. My soul is spiraling in frozen fractals all around. And one thought crystallizes like an icy blast. I'm never going back, the past is in the past. Let it go, let it go. And I'll rise like the break of dawn. Let it go, let it go. That perfect girl is gone. Here I stand in the light of day. Let the storm rage on. The cold never bothered me anyway.


De avond viel weldra. Haar oogleden openden zich naar een hemel bedekt onder een tapijt van sterren. Aan het weinige volk op het plein te merken schatte ze de tijd rond zo'n 19.45 u. Vanuit de schaduw over de daken nam ze een schim waar. In een ogenblik tijd greep ze haar pistool vast die aan de rechterkant van haar riem vast ging en haalde bijna de trekker over. De schim kreeg een seconde lang enkele vage contouren maar voor ze het allemaal goed in zich op kon nemen werd ze op de daken geduwd. Loka lachte bij het herkennen van zijn gezicht. Vervolgens duwde ze hem van zich af waarbij ze haar op zijn borst ging neer leggen. Opnieuw schoot ze in de lach door zijn flauw lachje. Zachtjes sloeg ze met haar vuist op zijn kaak. "Wat doe je" Ze kneep haar ogen toe van het lachen waarna ze haar gezicht even van hem afwende. 'Ben je nou niet blij om me te zien' Jason ging overeind zitten en gniffelde ze in haar shirt. "Natuurlijk, maar hoe.... Hoe wist je dat ik hier was" Hij plaatste zijn ellebogen op haar benen die ze in lotushouding gelegd had. Hij haalde een pluk haar voor haar ogen weg. 'Een goed oog is het begin van de lessen. En ik hield je al een tijdje in de gaten.' Hij grinnikte zachtjes en er verscheen een blos op zijn wangen. "Hoelang houdt je me zo al in de gaten dan?" Kwam er op een speelse manier uit. 'Laat me zeggen, sinds je me voor het eerst werkelijk opgevallen was.' Loka grinnikte. "Dus zo, en je denkt dat je me zomaar even jarenlang kan bespieden" Ze trok haar ene wenkbrauw op waarna ze hem achteruit duwde en hij bijna het dak afviel. Net op tijd wist hij zich met één hand aan de rand van het dak vast te houden. 'Kom je nog, of moet ik je soms ook nog komen halen?' Loka grinnikte en keek hem lieflijk aan. "Ooh nou, dat lijkt me énig" Voorzichtig wandelde ze tot aan de rand van het dak waarbij ze Jason's voorbeeld volgde en hem achtervolgde van dak tot dak. Vervolgens zette ze een korte sprint in waarbij ze een duwtje in de rug gaf. "Wie zegt dat vrouwen niet geschikt zijn voor dit werk" Ze wandelde naast hem waarbij hij zijn arm uitstak en ze op zijn aanbod inging. Ze stak haar arm door het zijne waarbij ze hem een duwtje tegen zijn achterhoofd gaf. "En haal die grijns van je gezicht." 'Al goed, my lady.' Loka bloosde. Vervolgens kwamen ze aan bij de trainingszone. Hij hielp haar het dak af waarbij haar hand voorzichtig vast hield en haar vervolgens helemaal het dak afdroeg. Hij hield de, met goud vergulde, deur open waarna ze binnen trad. Velen waren er niet aanwezig waar hij de simpele uitleg voor gaf dat af en toe de warriors een nachtmissie ontvingen. Hij wees op een gebouw waar het raam naar hun gericht zat. Ze herkende er enkele belangrijke figuren in als haar leider en deputy. Vervolgens nam hij haar mee naar een soort van kooi. Bedekt met matten van natuurlijk materiaal leek het haast alsof ze in het bos was. Jason diende haar een boog en pijlenkoker toe. Zorgvuldig nam ze deze aan. Hij deed de deur achter hen dicht, alsnog bleven ze bekeken door de weinige warriors die er waren, en voor de glazen deur benieuwd stonden te kijken. Jason doofde de lichten en klapte in zijn handen. Er werd geluid hoorbaar vanuit het dak. Dat moment viel er iets uit de lucht en instinctief schoot ze het stoffen vogeltje uit de lucht. Even later was er een vijand die uit de grond schoot. One shot, one kill. De assassijn uit hout viel achterover. Toen de medestanders haar niveau berekend hadden draafden ze het niveau steeds hoger op. Om de haverklap volgde er een verrassingsaanval. Allemaal in amper twee shots wist ze neer te halen. Het zweet drupte van haar voorhoofd af. Jason maakte weer wat licht in de kamer waarbij ze de toegestroomde omstanders zag. Zelfs haar leider stond met verbaasde ogen aan het raam te kijken. Ze stapte op Jason af die haar een doekje aanbood. Dankbaar nam ze het van hem over waarbij ze het zweet van haar voorhoofd af veegde. Het doekje ging ze over haar schouder tot vlak buiten de kamer waar ze het uiteindelijk wegwierp. Met een brede glimlach op zijn gezicht gaf hij haar een schouderklopje. 'Knap gedaan voor je eerste keer. Ik weet zeker dat je hier op je plaats bent.' Loka glimlachte vaagjes terug. "Dankje, het is dan ook mijn eerste keer zonder kruisboog." Ze schoten beide in het lachen. Jason begeleide haar de trainingszone uit waarbij ze naar de afgesproken plek trokken. Hij toonde haar de gevangene. "Dat was best spannend. Dus dit doen jullie zowat elke dag?" Loka keek hem hoopvol in de ogen. 'Niet elke dag. Rekeninghoudend met de nachtmissies die we soms krijgen. Maar vertel eens, wat is er zo bijzonder aan je?' Loka keek hem vragend aan. "Wat? Hoe bedoel je?" Hij wees naar de wolf die nu in een donker hoekje verborgen zat. "Ik... Ik weet niet, maar het voelt alsof ze familie voor me is. Sinds mijn vader's dood hebben mijn broer en ik elkaar nooit meer gezien. Hij is opgegroeid bij de huurmoordenaars, althans, dat was wat hij schreef naar me, lang geleden. En het voelt zo... Ah het is vast een illusie, maar het voelt zo familiaal. Zij behoort tot hen, en wellicht is mijn broer daar ook ergens. Ik, ik mis hem gewoon, sommige dagen." Haar ogen kruisten de zijne. Ze viel hem in de armen en huilde. Hij streek zijn vingers vervolgens door haar witte haren. 'Rustig maar, het komt allemaal wel goed. Het is niet slecht om je familie te missen. Wie of wat ze ook zijn. Rustig maar' Hij fluisterde enkele geruststellende geluidjes in haar oren waarbij hij haar weer terug recht op haar voeten plaatste. Vervolgens deed hij zijn trui om haar schouders. 'Kom jij vanavond maar bij mij. Je bent veel te kwetsbaar nu helemaal alleen.' Hij begeleide haar weg van de plek waar hij om de hoek van het steegje de deur van zijn huis opende en haar naar binnen hielp. Vervolgens plaatste hij haar op de bank en nam hij zelf plaats naast haar. Hij keek haar een moment even doordringend aan. Toen hij terug overeind ging staan volgden haar ogen hem naar een andere kamer. Hij kwam terug met een mok hete dampende melk. Vervolgens stak hij deze tussen haar handen. Ze keek hem aan met haar betraande ogen. Vervolgens veegde ze de tranen weg met haar wijsvinger en glimlachte flauwtjes naar hem. Hij glimlachte vriendelijk naar haar terug. "Dank je, dit is.... dit heeft nog nooit iemand voor me gedaan. Meeste van de tijd laat ik mezelf gaan op een plek waar niemand me kan vinden." Hij keek haar aan en zij hem. Vervolgens wreef hij over haar schouder. 'Daar zijn vrienden toch voor. Je kunt altijd bij me terug vallen.' Loka keek hem vaagjes aan waarna ze haar hoofd over zijn schoot legde. Hij streek nog wat met zijn vingers door haar haren totdat ze in slaap dommelde.



THANKS ♥

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sun Feb 02, 2014 12:21 pm

Dyani schrok op toen ze beweging hoorde naast haar kooi. Ze hief haar grijze kop en spitste haar oren. Een groepje Tempeliers kwam binnen, waarschijnlijk voor de training. Ze zag dat de vrouw die haar gevangen had genomen er ook bij zat. Ze legde haar oren weer op haar kop en haar kop op haar poten. Toch bleef haar blik gericht op de trainende warriors. Dyani zag hoe de vrouw een kamer in werd gelaten en daarna hoe ze met een hand boog verschillende houten figuren doorboorde. De figuren kwamen zo uti de grond, razendsnel, en toch leek het de vrouw niet heel veel moeite te kosten. Dyani wist het, de handboog was háár wapen. Bij de assassijnen wisten ze ook dat ze er goed mee om kon gaan. Ookal was ze dan nog in training. Plots veerde haar kop op. Haar boog... Die had ze altijd om zich heen. Vanochtend ook, toen ze het kamp uit ging. Ze was gevangen als wolf, dus niemand had gezien of ze uberhaupt wapens bij zich had. Als iedereen weg was moest ze veranderen, misschien kon ze er dan wel uit komen. Halverwege haar gedachtengang schudde ze haar kop al. Nee, het was allemaal te makkelijk gedacht. Ze was in het hart van het kamp, daar moest ze dan ook uit komen. Dat zou haar niet lukken dat wist ze zeker. Ze hoorde de deur open gaan en de vrouw en een jongen kwamen dichter naar haar toe. Ze keek op toen ze het over de Assassijnen hadden. "Ik... Ik weet niet, maar het voelt alsof ze familie voor me is. Sinds mijn vader's dood hebben mijn broer en ik elkaar nooit meer gezien. Hij is opgegroeid bij de huurmoordenaars, althans, dat was wat hij schreef naar me, lang geleden. En het voelt zo... Ah het is vast een illusie, maar het voelt zo familiaal. Zij behoort tot hen, en wellicht is mijn broer daar ook ergens. Ik, ik mis hem gewoon, sommige dagen." Dyani gromde zacht. Wat een nep. Wrijf het er maar in. dacht ze kwaad. Wrijf het er maar in, dat ik nu niet meer bij mijn familie ben.

-flut, sorry-
Dyani
Moderator
avatar

PROFIELMuntenteller : 3766
Aantal berichten : 512
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 15 jaar
Geloofsbelijdenis: Huurmoodenaars
Keuze dier: Aurora || Wolf

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sun Feb 02, 2014 9:59 pm

Ff wat tijd skippen, weekje later ^^

De zon scheen op haar witte haren. Het ritmische gebonk van haar hart deed haar goed. Het voelde vertrouwd aan ook al kon je nooit echt grip erop krijgen. Loka legde haar armen uitgestrekt naast haar neer en boog haar hoofd naar de wolken waar ze genoot van de zwakke zonnestraaltjes. Getik op de daken liet haar weer opkijken. Even lenig als ze hem geleerd had baande hij zich vliegensvlug een weg over de daken tot naast haar. Loka knikte begroetend naar hem waarbij hij haar schouder aantikte en naast haar ging zitten. 'Het is bijna zover. Ben je er klaar voor?' Zijn blauwe ogen keken haar vriendelijk aan. Loka glimlachte ter antwoord op zijn vraag. Vervolgens legde hij zijn arm op haar schouder. Terwijl beneden al de eerste mensen samenkwamen op het plein en juichten en roepten genoten zij beide nog van de rust die hen gegund werd. "Was het niet je eerste keer dat je dit meemaakte? Althans, de training met een diersoort?" Jason knikte op haar vraag. Een lachje sierde haar lippen. Loka ging overeind staan en hielp ook Jason deze keer. Vervolgens greep hij haar hand vast die ze onmiddellijk terug wegtrok, waarbij ze met haar andere hand onmiddellijk weer zijn arm vast pakte. Loka grinnikte. Een simpele maar goedbedoelde grijns verscheen op zijn gezicht. "Nou kom je nog? straks zijn we nog te laat." Loka keek hem uitdagend aan. Beide gingen ze in hun startpositie staan waarna ze beide na 3 seconden los gingen en tegen elkaar over de daken sprintte. Bij één van de laatste daken liet ze zich opzettelijk struikelen in zijn gezichtsveld waarna ze van het dak af rolde en haar sprint over de kasseien voort zette. Uiteindelijk kwam hij nipt voor haar aan bij de kooi. Loka grinnikte. Hij lachte met haar. 'Je had me even liggen gehad jij. Waar heb je dat toch allemaal geleerd?' Loka kneep haar ogen tot spleetjes en wreef door zijn wilde haar heen. "Een meester verklapt zijn geheimen nou eenmaal niet." 'En daar heb je gelijk in. Ik mag jou wel.' De leider knipoogde naar haar waarna hij de kooi van de gevangene opende. Uiteindelijk waren het zij twee die als eerste de kooi betraden. Loka keek Jason aan in zijn ogen, en hij haar. Ze kneep zachtjes in zijn hand. 'que se ve todo ben*' Loka knikte dankbaar. Hun ogen richtten ze voorzichtig op de wolf, maar in geen geval keek één van hen het dier in zijn ogen. De leider maakte voor hen de ketting waaraan ze vast lag los en overhandigde het haar. Even kneep ze op het koude metaal van de ketting waarna ze met de gevangene naar buiten wandelde via de achterdeur die ook geopend was. Ze kwamen uit in de trainingsruimte. Ze begeleidde de wolf naar de boksring, die afgezet was met hoge ijzeren rekken onder spanning. Ze keek achter zich waar Jason en haar leider nog steeds in de kooi stonden met elkaar te praten. Loka legde de wolf vast aan de buitenkant van de ring om gevaar op elektrocutatie te vermeiden. De leider liep de kooi terug uit terwijl Jason op haar afgewandeld kwam. 'nós deixala aquí, a non ser que xa está facendo para adestrar con.*' Loka kneep haar ogen tot spleetjes en lachte vaagjes. Ze wist maar al te goed dat hij hun taal gebruikte zodat de wolf hun in geen geval kon afluisteren. "Neen dank je. Imos fuxir, para que poida chegar a si mesmos como.*" Jason knikte en ze verlieten samen de ruimte. Loka sloot alle mogelijke uitgangen goed af, zelfs de luchtroosters die uitkwamen op het dak, waarna ze samen met Jason naar de leefruimte in het kasteel gingen. Het was er alles behalve druk. Hij legde haar uit dat velen nu op hun kamers waren of een opdracht gekregen hadden. Loka knikte alleen maar.

Flutje, had niet veel tijd ;s

*: 'Dat is goed'
*: 'Laten we hier weggaan, tenzij je nu al met haar wilt trainen'
*: 'Laten we weggaan, zodat de anderen eerst kennis kunnen maken met haar'

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Mon Feb 03, 2014 7:45 pm

Het was een week later, maar ze merkte toch dat dat ene miezerige weekje haar toestand flink had verslechterd. Haar vacht was dof, haar ogen blonken niet echt meer en ze was duidelijk afgevallen. En dat in een kleine week. Maar ze werd tenminste niet geslagen, zodat haar lichaam geen moeite hoefde te doen om wonden te helen. Dat kon ze er nu niet bij hebben. Maar ze wist niet wat de straf-methoden waren van de Tempeliers. Het was haar opgevallen dat de afgelopen week alleen de leider in haar kooi was geweest. Ze schrok op toen een bak water en een klein stuk vlees tussen de tralies in haar kooi werden gelegd. Ze wachtte tot de Tempelier weg was voor ze zich op het eten stortte. Toch lukte het haar het vlees redelijk beheerst op te eten. Daarna likte ze het water op uit het kommetje en liep wat rond in haar kooi. Ze moest in iedergeval haar spieren behouden. En haar conditie. Al was dat nog redelijk moeilijk.
Een paar uur later ging de deur open en kwam de leider naar binnen. Ze kwam overeind en keek wat verbaast toen de metalen ketting om haar hals werd gedaan. Ze zag de vrouw weer, met de jongen van de training. De leider gaf de vrouw de ketting. Deze draaide zich om en liep de kooi uit. Dyani bleef staan tot de ketting strak stond en ze mee getrokken werd. De jongen bleef achter. De vrouw leidde haar naar de boksring en Dyani voelde haar maag samen krimpen. Nee, dit konden ze niet menen. Ze werd vastgebonden buiten de ring en Dyani zag de jongen weer terug komen. Ze zeiden iets tegen elkaar in hun eigen taal en Dyani voelde de spanning alleen maar toenemen. Wat stond haar te wachten? De vrouw antwoordde op de jongen en ze liepen samen weg. Dyani keek gespannen toe hoe elke uitgang werd afgesloten. Nee, nee, nee! Ze drukte haar oren plat in haar nek toen ze een paar warriors in haar richting zag lopen. Ze bedwong de neiging om naar achter te lopen. Ze moest zo min mogelijk angst tonen, hoe moeilijk dat ook was.
Dyani
Moderator
avatar

PROFIELMuntenteller : 3766
Aantal berichten : 512
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 15 jaar
Geloofsbelijdenis: Huurmoodenaars
Keuze dier: Aurora || Wolf

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sat Feb 08, 2014 11:34 pm

De deur achter hen stoof open. Loka wierp haar blik op hun deputy die voor hen plaats ging nemen. Beide knikten ze beleefd. De deputy richtte zich tot hen. 'Loka, je leider en ik, hebben een opdracht voor je.' Loka keek haar deputy recht aan in zijn ogen waarbij een glimlachje op haar mond verscheen. 'Je opdracht bestaat er namelijk uit om de assassin's tegen te houden. Volgens bronnen zouden ze een tunnel door het hooggebergte graven die precies in ons kamp zou uitkomen. Nou, gelukkig waren onze spionnen er tijdig genoeg bij, en zijn we te weten gekomen dat de werkzaamheden nog maar twee dagen geleden van start gegaan zijn. Maar als ze niet tijdig genoeg gestopt worden kan dit het einde van ons kamp betekenen. Ik stuur je op pad met nog twee andere krijgers. Jason, voor jou hebben we een andere opdracht in gedachten. Jij gaat de komende week het fort bewaken samen met een andere warrior. Naast deze taak krijg je er nog een verantwoordelijkheid bovenop, om samen met mij de leiding te geven over het innemen van het oosten. Ik wens jullie beide veel succes.' Beide knikten ze waarna de deputy de kamer terug uitliep. Loka keek Jason recht in de ogen. "D..dat is me wat. I..ik w..eet niet..." Jason keek haar diep in haar ogen en onderbrak haar. 'We weten beide dat het zo hoort. We zijn beide kwetsbaar, dat weten zij hier ook, maar weet dat, wat er ook gebeurd, jij altijd mijn 'broken dove' zal zijn.' Loka legde haar wang tegen zijn warme handpalm aan. "Ik zal m'n best doen. Voor hen..." Ze zag zijn blik droevig neer slaan. Met haar vinger onder zijn kin tilde ze zijn hoofd weer omhoog. "En voor jou." Loka zag hem zijn handpalmen opspannen. Ze zag aan zijn borstkas dat hij zich geweldig ongemakkelijk voelde, dus zette ze maar een stap naar voren en legde haar hoofd tegen zijn borst aan. "Het komt goed. We slaan ons hier wel door." Ze keek naar hem op en een zwak glimlachje sierde haar lippen. Hij sloeg zijn arm ietwat voorzichtig om haar schouders heen. Vervolgens legde ze haar hand op de zijne en kneep er zachtjes in. Ze keek hem aan en wandelde op zijn tempo terug naar de oefen ruimte. Zodra ze de deur opende verwijdden haar pupillen zich. Ze wandelde rustig op de leerlingen af die in haar ogen de gevangene sadistisch behandelden. De jongens liepen morrend weg uit de trainingsruimte. Loka wierp haar blik op de wolf waarna ze zich richting het hoogste punt van de zaal begaf. Een schijf in de midden van de zaal, waar meestal de aller belangrijksten de leden aanspraken. Haar blik bewoog zich over de leerlingen en krijgers heen die in een cirkel om haar heen kwamen staan. "Jamy Capyra, en Amy Johnsson, jullie komen met mij mee." Haar blik gleed naar Jason, die nu haar plaats op de cirkel innam. Behendig sprong ze haar stuk af en liep richting de twee verkozen krijgers. De twee kwamen tegelijk op haar af. Ze drukte bij beide de hand waarna ze zich naar Jason wende. 'Adam, jij hebt vannacht een afspraak. Twaalf o' Clock probeer niet te laat te zijn.' Haar blik kruiste die van Jason een moment lang. Ze legde haar twee vingers op haar hart als teken van moed en sterkte. Hij deed het zelfde. Vervolgens liep ze richting de uitgang samen met de twee krijgers waarna ze een laatste blik op de groep wierp die richting de gevangene wandelde. "En probeer het haar te mishandelen jongens." De krijgers en leerlingen wierpen een blik op haar en knikten. Wellicht niet zonder de nodige scheldwoorden. Loka wandelde de ruimte uit en bleef buiten voor de poort wachten op haar twee krijgers. "Onze spionnen hebben werkzaamheden doorheen het hooggebergte opgevangen. Het is onze taak om de assassin's te stoppen voor het te laat is. De gevolgen zullen groot zijn. Er zal veel gevaar zijn. Maar dit schrikt ons niet af. Toch mannen?!" De twee krijgers knikten. Loka glimlachte vals waarna ze de poort opende en haar pad vervolgde tot aan de voet van het hooggebergte, zo'n twee kilometer verder van het kamp verwijderd. Vanaf hier hield ze halt. Ze keek har twee krijgers doordringend aan. Hoewel zij wellicht al langer tot de gevorderden behoorden als zij, durfde ze er haar hoofd op te verwedden dat geen van deze twee beter in deze missie zou slaan als zijzelf. Loka knikte naar de twee waarna ze behendig een boom in klom en haar weg vervolgde via de takken van de bomen. Het was niet direct een veel gebruikte manier onder templars om zich te verplaatsen. Maar tot slot van rekening hield zij dan ook meer van hoogte dan de begane grond. Aan de ingang van een grot stopte ze en klom de laatste boom uit.

De ingang van de grot was verlicht met fakkels. Elk namen ze één fakkel in de hand waarna ze steeds dieper en dieper de grot in wandelden. Het water stond weldra aan hun voeten. Eén van haar krijgers, Amy, had moeite om zich geruisloos te houden. Loka keek hem kwaad aan waarbij hij iets wilde zeggen, maar Jamy hem de mond af snoerde door zijn vinger er op te leggen. De drie vervolgden hun pad, één weliswaar via de steile bergrand in plaats van door het water. Tot plots enkele klanken door de grot heen echoden. Alle drie sprongen ze aan de kant waar ze verborgen werden door de schaduw van de rotswand. Loka legde haar vingers op haar lippen waarna ze haar oor tegen de rotswand aanlegde. De klanken klonken dichtbij, maar de wanden vertelden haar iets heel anders. Ze keek de twee krijgers aan en gebaarde het getal 2 met haar vingers wat aanwees op 2 kilometer. De twee krijgers leken opgelucht. Zij daarentegen was nog steeds op haar hoede. Ze hield alvast haar geweer in de aanslag. De drie waagden zich nog een stuk verder tot waar de grot zich op splitste in drie gangen. Ze gebaarde Jamy naar de linker gang, zelf nam zij de midden gang, en Amy nam de rechter gang. De twee verdwenen weldra uit haar zicht, hoewel ze wist dat ze beide op hun positie gingen blijven. Het was een ongesproken belofte onder de templars. Ondanks de ijle lucht, het geluid van vallende druppels, en de echo's van de assassin's door de grot voelde ze zich behoorlijk veilig op deze plek op dit moment. Pas wanneer een ijzige gil door haar beenderen en merg sloeg werd ze uit haar droom gehaald. Ze beet op haar onderlip om op haar positie te blijven, ondanks het verdere geschreeuw die plots eindigde in stilte. Loka sloot haar ogen en probeerde zich te kalmeren. Haar ademhaling was gejaagd tot het laatste moment. Het moment waarbij ze oog in oog met de assassin's kwam te staan. Alleen zag zij hen, maar betwijfelde ze het of zij ook werkelijk haar zagen. Aan hun reactie te achterhalen niet. Maar haar gejaagde ademhaling verbrak het moment van stilte. Ze was opgevallen. Eén van de assassin's kwam op haar afgerend. En geen seconde te vroeg had ze zich uit haar positie weten te bevrijden voor ze goed en wel doorboord werd door het longsword van de assassin. Lenig kwam ze terecht op de nek van een andere assassin, en genadeloos schoot ze deze vol in zijn nek. Zijn lichaam viel neer in het water. Van de verwarring had ze gebruik gemaakt om haar tweede slachtoffer te maken en deze door zijn schedel te schieten. De derde haalde zijn shortsword door haar arm heen en maakte een bloedende snede. Loka verbeet de pijn waarna ze de assassin op een haar na miste. De jonge krijger wist haar nogmaals te raken in haar borst, maar deze keer met zijn verborgen mes. Loka vloekte waarna ze zich vlug uit de voeten maakte en terug naar haar eerste wachtpositie liep. "Aim, little help" De templar gehoorzaamde haar onmiddellijk, en voor ze het door had stond ze tussen de twee warriors in. De assassin wierp één van zijn messen die Amy vol wist te raken op zijn scheenbeen. De krijger viel omver waarna Loka hun probeerde te redden door een schot op de assassin zijn hart te lossen. De krijger viel neer. Geraakt door het schot leek het, maar voor alle zekerheid stapte Loka op de assassin zijn lichaam af die terug omhoog schoot en haar verwonde op haar dijbeen. Ze vloekte waarna de assassin haar pistool uit haar handen wist te grijpen en deze het water achter hen in wierp. Hij kwam voor haar staan en torende hoog boven haar uit vanuit haar gebogen positie. De jonge krijger, die ze niet meer dan een leeftijd van 17 schatte, trok haar overeind, plaatste haar tegen de wand van de berg waarna hij zijn pols op haar keel zette, zijn spieren net ging aanspannen, toen een schot door de grot heen echode. De assassin viel dood achterover. Loka wierp haar blik op Amy die net als de assassin zijn laatste adem aan het uitblazen was. "Don't go. We moeten dit samen afmaken. Aim, laat me hier alsjeblieft niet alleen achter." De tranen vloeiden langs haar wangen. Zijn hand greep het hare vast waarna hij nog zijn laatste woorden sprak. ' You... sh should...g...gett..t ..he..lea..d' Zijn grip om haar hand verslapte. Tot het moment het niet langer meer was en ze zijn handen netjes in elkaar sloeg op zijn borst en zijn laatste spreuk uitsprak waarbij ze zijn gezicht aanraakte. "In pace." Ze wierp een laatste blik op haar warrior waarna ze de grot verliet en terug strompelde richting het kamp.

De avond was aangebroken bij het bereiken van het kamp. Vermoeid viel ze neer tegen de stadsmuur, met haar bloedende wonden en hart. Haar ogen sloten zich. En voor ze de aanwezigheid van Jason naast zich voelde was de ochtend alweer aangebroken. Haar blik gleed naar hem. Min of meer vermoeid, maar zijn glimlachje stelde haar gerust. 'Ze weten het. Je krijgt je nodige rust tijd tot je weer genezen bent.' Ondanks haar huidige situatie merkte ze op dat hij haar iets onthield. "Jason, zeg het, wat hebben ze gedaan" Haar blik stond min of meer smekend. Hoewel ze opzich al wist dat hij het haar zou vertellen. Hij kreeg de vertwijfelde blik in zijn ogen. Daarna sprak hij. 'We, zijn ontdekt geweest. De assassin's hebben ons kamp binnen gevallen. Er zijn doden en gewonden gevallen onder onze bemanning. En één van de spionnen is gesneuveld. Het spijt me. Ik, had je niet moeten laten gaan.' Zijn blik sloeg neer van verdriet. Ze zag hem net nog een traantje weg pinken. "Het was goed. Ooit krijgen zij hun verdiende loon wel terug. En voor die tijd, zullen wij het bot wel blijven kauwen." Haar blauwe regenboog ogen keken hem recht aan in zijn hemels blauwe ogen en lachte. Ze legde haar vingers weer op haar hart. Hij volgde haar voorbeeld.

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Wed Mar 05, 2014 8:24 pm

Dyani's angst was gezien. Een paar warriors lachten, pakten de ketting en sleurde de wolf mee ring in. Daar haalden ze de ketting van haar hals en stapten de mannen zelf de ring uit. Dyani liep nerveus heen en weer. Toen er een andere warrior de ring in stapte rukte de wolf haar kop opzij. De warrior was aan de jonge kant, net 20 misschien. Aan zijn riem had hij een zwaard en een kort mes. Maar wat haar echt opviel waren zijn spieren. Hij was ook niet overdreven groot, dus zou mogelijk ook wendbaar zijn. Toen de jongen een stap in haar richting zette nam Aurora, haar wederhelft, het helemaal over. Aurora legde haar oren in haar nek en ontblootte haar tanden. De jongen glimlachte en trok zijn zwaard. Hij liep naar haar toe, proberend haar in een hoek te drijven. Aurora zette zich krachtig af en sprong langs de jongeman naar de andere kant van de ring. Maar ze hield niet rekening met het zwaard. Haar flank raakte het zwaard hard, doordat de jongen het zwaard ook tegen haar aan duwde. Bloed gutste al snel uit de wond, maar het werd al snel minder. Aurora liet niets van pijn zien, maar iedereen wist dat het onmogelijk was dat het geen pijn had gedaan. De jongen had zich omgedraaid in haar richting en wilde weer uithalen, toen er een hoop kabaal klonk. Ineens liepen er assassijnen rond in het kamp. Aurora was afgeleid en de jongen stootte hard tegen haar aan. De wolf klapte tegen de paal van de omheining van de ring. Door de klap veranderde ze in haar mensengedaante. De jongen pakte haar bij haar haar en trok haar overeind. Ze hoorde het geluid van het zwaard dat weer in de schede werd gestoken. De jongen pakte haar armen en trok ze achter haar rug en ze voelde het korte mes tegen haar keel. "Een geluid," siste hij, "en ik zorg dat je niet meer kunt lopen!" ze liet zich mee sleuren, terug naar de kooi waar ze in had gezeten. De jongen duwde haar er hard in en smeet de deur dicht. Toen hij weg was liep Dyani naar de deur van de kooi en begon eraan te trekken en duwen, om zo geluid te maken. Er liepen verdomme assassijnen in het kamp, dan konden ze haar ook wel even meenemen, zo moeilijk was dat toch niet? Maar de Tempeliers vochten terug, en het kamp was al snel weer rustiger. Dyani liet zich op haar knieën vallen. Ze merkte dat haar zij toch erg bloedde, het maakte haar duizelig.
Dyani
Moderator
avatar

PROFIELMuntenteller : 3766
Aantal berichten : 512
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 15 jaar
Geloofsbelijdenis: Huurmoodenaars
Keuze dier: Aurora || Wolf

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Wed Mar 05, 2014 11:26 pm

De leider had haar enkele weken rust gegeven. Op aanraden van de dokter had ze ook een week platte rust in een donkere kamer toegewezen gekregen. Na een week kon ze de druk al niet meer aan. Een week tijd, en ze wandelde door het dorp heen alsof er niets aan de hand was. De mensen wisten wat het was. En al werd ze er elke dag mee geconfronteerd, de letters op haar polsbandje die duidelijk spraken van een oorlogstrauma, hadden haar ogen het lastig om het woord te herkennen. Al waren het haar hersenen niet, wist zij veel, want ze was er teveel door verminkt geweest, door het zogenaamde 'oorlogstrauma' dat sindsdien haar hersenen in een knoop liggen. Lam zeggen ze ook wel. Hoewel ze dit nog bij haarzelf wist dat ze alles behalve verlamd was. Maar ze sprak voor zichzelf. En niet door hebbend dat haar weg zich vervolgde tot buiten de poorten totdat de wachters haar tegen hielden. Het spijt ons ten zeerste vrouwe Loka, maar u hebt niet langer de toestemming om het kamp te verlaten. Loka keek de twee wachters aan alsof ze geen woord verstaan had van wat gezegd geweest was. En ook was dit het geval, alsnog probeerde ze het niet te tonen. Maar haar uitdrukking spraken; tegen haar principes in; helaas boekdelen. En dus begeleidde één van de wachters haar naar haar kamer waarbij hij haar op haar bed plaatste en wegliep. Loka ging weer overeind staan waarbij ze voor het raam naar de lucht ging kijken. Een arend in de verte leek een vreemde duik te maken. Loka volgde de vogel in zijn val waarbij haar blik enkele silhouetten aan de horizon trof. Zonder erbij na te denken liep ze naar haar kast toe waar ze haar kruisboog en en pijlen uithaalde. Toen ze haar kast weer in het slot deed kwam haar leider haar opzoeken waarbij hij haar met haar wapens bij de kast aantrof. De man keek haar ongeloofwaardig aan waarbij hij haar wapens van haar afhandig maakte en haar bij haar arm de gang op trok. Ik weet niet wat dit moet, maar je zou je niet langer met deze zaken bezig houden. Nou dit is dan gebeurt. Loka, ik wil dat jij en Jason de gevangene met jullie meenemen en via de achter uitgang het kamp verlaten beide draaiden ze hun hoofd richting het plein waar veel geroep en geschreeuw hoorbaar werd. Haar leider keek haar terug aan. De plannen zijn gewijzigd. Ik wil dat jjij en Jason de gevangene binnen het kamp gaan bewaken. Loka knikte alleen maar. Ietwat verdwaasd, maar ze begreep de ernst van de situatie. Jason kwam de gang opgerent naar haar toe. Ze omhelsden elkaar heel even waarbij hij haar via haar arm naar de kooi trok waar de gevangene opgesloten zat. Loka wandelde naar haar gevangene toe; niet wetend wanneer zij een meisje had gevangen; en keek haar recht in de ogen aan. Ze leek dezelfde bruine ogen als haar broer te hebben. Maar op dit moment waren andere dingen belangrijker dan haar broer. Loka knikte naar Jason die aan de ingang van de kooi stond. Het plein stroomde langzaam terug leeg, waarbij langzaam de laatste assassin's weer verdwenen. Maar niet voordat het besef bij haar weergekeerd was. Pas uren later, wanneer de tempeliersvrouw al uren op haar kamer zat. Kreeg ze pas het besef weer terug. Dat deze aanval een punt voor de templars was. Maar de oorlog nog lang niet over was.

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sat Mar 08, 2014 8:21 pm

Het meisje liep naar de achterkant van de kooi en liet zich langs de muur naar beneden glijden. Een kleine schok ging door haar lichaam toen ze de grond raakte, en ze voelde het bloed uit de wond stromen. Dyani had het opgegeven om aan de kooi te gaan rammen. Niemand hoorde het, en degene die het wel hoorde sloegen haar alleen maar. Natuurlijk kon het erger en moest ze nu de klappen voor lief nemen. Beter een klap dan een zwaard. De laatste assassijnen verlieten het kamp, maar geen een keek richting de kooien. Dyani legde haar hoofd tegen de muur en zuchtte. Kwam ze hier nog uit? Wat wilden ze met haar doen? Iemand zou haar nu wel herkennen als apprentice. Had ze nog lang te leven? Of zou ze straks al dood zijn? Waarom konden de dingen niet gewoon duidelijk zijn?! Dyani keek even op toen ze twee mensen in de richting van haar kooi zag lopen. De vrouw die haar gevangen had keek haar even recht aan, maar Dyani had er geen gevoel bij. Ze leek wel verdooft. Ze had de hoop verloren. Toen de vrouw wegliep trok Dyani de kap van haar cape ver over haar hoofd heen en sloot zich af van de wereld. Als iemand haar nog iets wilde aandoen, was dit de ultieme gelegenheid.

-flut-
Dyani
Moderator
avatar

PROFIELMuntenteller : 3766
Aantal berichten : 512
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 15 jaar
Geloofsbelijdenis: Huurmoodenaars
Keuze dier: Aurora || Wolf

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sun Mar 09, 2014 9:10 pm

Jason Keek loka aan. Hij glimlachte zijn ijzige blauwe ogen keken in de hare. "Loka... De warriors... Die moeten getraind worden... Hij wist dat die bij loka terecht kon met zo iets.. Hij keek Dyani aan. Hij zuchte diep. Zijn Ogen focuste weer op Loka. Hij vond haar zo mooi maar hield zijn mond dicht. Hij vond haar Blonde haren het mooiste. Maar wat hem meer aantrok was haar Koelheid. Ze liet niet iets te erg aan haar knagen. Dat vond die beter. Vooral omdat zijn moeder zo person was die overal over flipte. Hij zuchtte even diep. En ging zitten. Hij had totaal geen zin Om erover te praten. Maar enig zins had hij er wel behoefte aan. Maar dat zou nog niet gebeuren. Geen reden om het te doen. En daar wachtte niemand op. Hij keek Loka aan haar blauwe ogen deden hem glimlachen. Hij begon echt een zwakte voor haar te krijgen. Wat dus best wel verkeerd kon uitpakken maar daar had die lak aan. Hij Pakte zacht haar hand en keek haar aan met een glimlach. "Alles komt goed Loka binnenkort mag je weer taken doen en mag je het kamp uit dan kunnen we samen even hier weg...

_________________




Jason

avatar

PROFIELMuntenteller : 3683
Aantal berichten : 67
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 21
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: tijger

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sat Mar 15, 2014 1:17 am

Haar uitdraling straalde één en al koelheid uit. Maar onder deze uitdrukking voelde ze zich best veel ongemakkelijk. Maar dat liet ze niet merken. Loka keek Jason in zijn ogen en gaf hem een kneepje in zijn hand. Ze lachte schuin op zijn opmerking. "Dank Jason. Maar het is niet dat simpel om mijn oude taken terug op te pakken. Men verbiedt me in de buurt van het wapenarsenaal. Er is beslag genomen op mijn wapens, en bovendien heb ik een verbod om het kamp te verlaten. Wanneer zal men dit eens begrijpen dat ik, niet functioneer zonder mijn wapens." Ze keek hem terug aan. Een traan pinkte in haar ooghoek en rolde slordig over haar wang heen. De apprentice voor een moment vergetend. Maar ze maakte zich er geen zorgen in. Tot slot zou ze het kind met één hand wellicht nog aankunnen. Zelfs in een staat als deze.

Srry flutje. Arm doet pijn

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sat Mar 15, 2014 10:42 am

Jason keek haar aan. Haarwitte haar die danste bij elke beweging. Hij keek in haar ogen en zag haar schuin lachen... Hij glimlachte. "Dank Jason. Maar het is niet dat simpel om mijn oude taken terug op te pakken. Men verbiedt me in de buurt van het wapenarsenaal. Er is beslag genomen op mijn wapens, en bovendien heb ik een verbod om het kamp te verlaten. Wanneer zal men dit eens begrijpen dat ik, niet functioneer zonder mijn wapens." Jason knikte even langzaam... En toen die traan. Hij vegde die weg en trok haar zacht in een knuffel... "Ik zal er voor zorgen dat ik de leider wordt en jij gewoon weer weg mag... Hij keek haar aan... Zacht liet hij een hand door haar haren gaan. "Het komt goed loka Maar Ik laat je niet meer weggaan zonder mij naar zoiets gevaarlijks... Zijn ogen stonden ernstig nu en langzaam liet hij haar weer los uit zijn armen

_________________




Jason

avatar

PROFIELMuntenteller : 3683
Aantal berichten : 67
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 21
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: tijger

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sat Mar 15, 2014 1:31 pm

Dyani liep weer terug naar de achterkant van de kooi, waar ze weer in haar wederhelft transformeerde. Aurora was wat agressiever dan Dyani, maar ze kon zich inhouden. De wolvin liep heen en weer in de kooi. Even stond ze stil toen een jongen naar de vrouw liep. Aurora luisterde even mee. De vrouw was overspannen verklaard, maar was daar duidelijk niet blij mee. Aurora moest bijna kotsen - het is dat een wolf dat niet kan - door de duidelijke verliefdheid van de jongen. De wolf hervatte het rond lopen. Deze dagen hadden veel van haar gevraagd. Ze zat nu onder de wonden, en haar conditie was flink naar beneden gegaan. Ook haar spieren namen af, en dat merkte ze. Als ze terug was bij haar eigen kamp zou ze hard moeten gaan trainen om weer haar oude kunnen terug te krijgen.
Dyani
Moderator
avatar

PROFIELMuntenteller : 3766
Aantal berichten : 512
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 15 jaar
Geloofsbelijdenis: Huurmoodenaars
Keuze dier: Aurora || Wolf

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sun Mar 16, 2014 1:04 am

Ze vestigde haar aandacht een ogenblik op de gevangene. Ze grinnikte bij het ritme die de wolf aflegde in de kooi. Vervolgens keek zij Jason weer terug aan. Ze wende zich tot bij zijn oor om iets te fluisteren. "We halen haar hier weg. De assassin's zijn het kamp uit, en zij is dringend aan training toe. Evenals mezelf" Loka grijnsde bij dit laatste zinnetje. Hoewel haar leider haar wapens in beslag had genomen had hij vast niet gerekend op de wapens in de trainingsruimte. Loka grinnikte bij die gedachte. Men zou haar nog leren kennen. Loka wende zich weer tot Jason waarbij haar blik de zijne kruiste en ze vervolgens naar de muur met de ketting toeliep. Deze bondt ze vervolgens terug rond de gevangene haar lichaam waarbij ze de wolf de kooi uit begeleide en haar vast legde met een onbreekbaar longeer-touw in de miniatuur piste. Hoewel je nog moeilijk van een miniatuur kon spreken, bleek iedereen het zo te noemen. Dus deed zij dit dan ook maar. Loka keek naar de ingang, waar ze Jason recht in zijn oven keek. Ze liep voorzichtig op hem af waarbij ze hem aan zijn hand meetrok naar de boksring. Haar blik sprak voor boekdelen, en wilde de warrior uitdagen voor een wedstrijdje. Ze hoefden geen woorden aan elkaar kwijt. Ze wisten precies wat elkander bedoelde. Hat was een soort van hun geheime codetaal. Die zij alleen begrepen. Loka richtte haar blik weer op hem waar ij ze hem uitdagend aankeek. Klaar voor de strijd. Maar deze kans liet ze aan hem over om te beginnen.

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sun Mar 16, 2014 1:22 pm

Jason keek haar aan"We halen haar hier weg. De assassin's zijn het kamp uit, en zij is dringend aan training toe. Evenals mezelf" Hij grinnikte. Jij weer hoor is goed Hij pakte zijn pijlenkoker en zwaard mee en keek naar hoe loka die gevangenen meenam... Zijn ogen moesten even wennen aan de nacht. De sterren glinsterde onder de lichte wolkenbedeking. De maan die een halve cresent was vormde hun licht... Hij liep naast haar zijn blauwe ogen tuurde in de donker en zo kwamen ze bij de trainingshal. Hij keek even naar dyani... Hij vond t wel enigzins erg dat zij langzaam begon weg te rotten in die cel maar ja. Hij zag hoe loka naar binnen liep en hem ging uitdagen. Hij grijnste even. Hij nam zijn plaats in de ring en pakte zijn zwaard. "Ill make sure youll regret this Zei die al lachend en dus pakte hij zijn kans en begon via sidelings bewegeging haar aan te vallen maar zijn wist toch hem te ontwijken want zij kon dat heel goed.

_________________




Jason

avatar

PROFIELMuntenteller : 3683
Aantal berichten : 67
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 21
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: tijger

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Mon Mar 17, 2014 12:17 am

Jason begon zoals verwacht zijn aanval in te zetten met een sliding. Op voorhand had ze dit al zien aankomen en wist zijn been dan ook te ontwijken door de lucht in te springen, op de grond terecht te komen dankzij een koprol en haar lichaam in 1 enkel ogenblik zijn kant uit te draaien. Haar lichaam boog zich waarbij ze met haar knieën een sliding over de grond maakte, een eventuele aanval van zijn zwaard wist te voorkomen door haar arm op de zijne te slaan, en haar andere, vrije arm om zijn nek te leggen waarbij ze zijn benen omver schopte en hem zo wist op te vangen in haar armen. Ze ging nu als het ware met haar gezicht boven het zijne. Loka hijgde opvallend waarbij ze hem recht in de ogen keek, haar hand over zijn gezicht streek en lachte. "Waar wacht je nog op jij." haar ogen knepen zich tot spleetjes waarna ze haar op haar rug op de grond van de ring gooide. Haar haren bedekten haar ene oog. Maar deze keer stoorde ze zich er niet aan. Ze genoot van het moment waarin ze zich bevond. Loka hield haar armen onder haar hoofd als steun waarbij ze Jason uitnodigend aankeek. Ze miste hem hier naast haar zijde.


_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Mon Mar 17, 2014 12:54 pm

Jason voelde hoe zij hem in haar armen hield. Hij schrok er even van maar glimlachte... Hij zag hoe ze ging liggen. Hij keek haar aan. Nu had hij zijn kans. Hij liep er heen en ging boven haar hangen. "Je weet dat als je zo ligt ben je extreem mooi... Hij grinnikte en pakte haar op over zijn schouder. Zijn armen zorgde ervoor dat ze met een sierlijk beweging voor hem nu zat in zijn armen. Langzaam ging hij op zijn kneen en gaf haar de mogelijkheid om uit zijn armen te gaan als ze dat wou. Hij had het gevoel alsof ze beide niet van elkaar weg wouden gaan. Maar toen kwam de leider. De leider riep jason bij zich... Jason stond op en hielp Loka overeind. Ik ben zo terug Toen liep die weg naar de leider. en kreeg een nieuwe missie. Hij moest weg om te gaan spioneren bij de assassijnen en sommige goederen mee nemen terug. Hij probeerde de leider om te praten dat die niet wou maar het lukte niet hij moest mee... Hij knikte langzaam en draaide zich om weer naar loka... Zijn ogen brandde van de tranen even maar wat hem het meest pijn deed is dat die misschien niet zou weerkeren. Hij liep naar haar toe en langzaam raakte hij haar haar aan om het uit haar ogen te halen. "Loka... Ik moet weg naar het kamp van de assassijnen ik moet op missie...

_________________




Jason

avatar

PROFIELMuntenteller : 3683
Aantal berichten : 67
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 21
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: tijger

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Mon Mar 17, 2014 7:19 pm

Aurora kreeg weer de ijzeren ketting om haar nek. Nu werd ze wel gek van dat ding. Ze gromde en probeerde de vrouw te bijten terwijl ze de ketting om deed. De vrouw leidde haar de kooi uit en bond haar vast op een piste aan een lange lijn. Aurora keek op en begon dankbaar te rennen op een rustig tempo. Eerst haar spieren weer opwarmen en strekken. Weer aan beweging laten wennen. Vanuit haar ooghoeken zag ze de vrouw en de man trainen samen. Zonder dat ze het doorhad bleef ze staan toen ze de liefde tussen hun zag. Een brok stak in haar keel en Aurora gromde kort. Ze sprong krachtig naar voren en dwong zichzelf nu harder te lopen. Haar longen begaven het al snel, maar ze dwong zichzelf door te gaan. De blik op het verliefde stel had haar pijn gedaan, al wist ze niet waarom. Uiteindelijk zakte ze door haar benen en zag hijgend hoe de jongen naar de Tempelieren leider liep, praatte en terug liep naar de vrouw. Aurora hoorde hem vaag zeggen dat hij naar het assassijnen kamp moest. Een luide grom kwam uit haar keel. Nee! Dat mocht niet! Wat moest hij doen? Hij mocht niemand kwaad doen!
Dyani
Moderator
avatar

PROFIELMuntenteller : 3766
Aantal berichten : 512
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 15 jaar
Geloofsbelijdenis: Huurmoodenaars
Keuze dier: Aurora || Wolf

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sun Mar 23, 2014 1:58 am

Jason greep haar vast in zijn armen. Terwijl ze zachtjes op haar onderlip beet keek ze hem hijgend met een glimlachje aan. Ze haalde haar handpalm over zijn gezicht heen en duwde hem zachtjes tegen zijn schouder achteruit. "Jij..." Ze lachte waarbij ze naar hun leider gebaarde. Loka bleef zitten in kleermakerszit en wachtte op zijn terug komst. Ze sloot haar ogen voor een moment rust. Aan het regelmatige getik die plots stopte in de grond te horen en voelen nam ze waar dat hij nu vlak voor haar stond. Loka opende haar ogen en inspecteerde zijn lichaam. Zijn spieren waren deze keer niet gespannen wat haar emotioneel maakte. De tranen welmden op in haar ogen en Jason veegde ze vervolgens weer weg. Ze viel hem tegen de borst en omhelsde hem. Snikkend en in tranen van tuiten. Maar toen kwam ze weer tot haar positieven. Haar blik gleed naar de wolf die reageerde door te grommen op Jason's antwoord. Loka keek haar strak aan en brulde ook met een katachtige snorrende ondertoon in haar stem. Deze wolf zou hen nog wel leren kennen.
Loka richtte zich terug op Jason. Ze omhelsde hem rond zijn nek waarbij ze haar gespannen handen rond zijn kaaklijn legde en hem zacht op zijn lippen kustte. "Ik moest het één keer gedaan hebben." Haar ogen keken veelbelovend. Maar ergens hing een ongemakkelijke sfeer over haar lichaam waardoor haar schouders zich lieten hangen alsook haar hoofd. Loka ging weer in lotus houding zitten waarbij ze haar gezicht in haar handenpalmen legde en nadacht over wat komen kon. De gedachtes dat dit wellicht de laatste momenten met hem waren wegduwend. Ze kon er niet aan denken en liet het zichzelf niet toe. Tot slot zou alleen zij hier maar komen onder te lijden.

_________________





Halos ~ Loka duet
Theme of her
Voice
Loka

avatar

PROFIELMuntenteller : 4319
Aantal berichten : 241
Geboortedatum : 1996-11-28
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 18
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Evana;; Witte leeuwin

http://asenia.actieforum.com/
Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open Sun Mar 23, 2014 2:33 am

Jason keek haar aan. Het deed hem zoveel pijn. Hij sloot zijn armen om haar heen zijn blauwe ogen konden het bijna niet houden meer. Hij hield zich goed in en bleef bij haar staan totdat ze klaar was hij hoorde dyani en vervolgens Loka's gromd. Hij glimlachte zacht. "Loka you're always on my mind" Hij keek haar in haar ogen aan totdat hij voelde haar armen om zijn nek heen. Hij legde een hand op haar rug en de andere ging zacht door haar blond wit haren. Hij voelde hoe ze gespannen zijn kaaklijn streelde en toen die kus... alsof er brand was bij hem binnen. Hij kuste haar zacht terug. "Ik moest hen een keer gedaan hebben." Hij slikte even. Dit kon wel eens hun afscheid worden. Hij zag haar zitten en hij verlaagde zich tot haar niveau en pakte zacht haar gezicht in zijn handen zacht alsof het een bloem was. Hij keek haar aan "Loka beloof veilig te zijn. ik wil je terug zien zoals ik je nu achter laat nog steeds beeldschoon en enkel weg de beste warrior...

_________________




Jason

avatar

PROFIELMuntenteller : 3683
Aantal berichten : 67
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 21
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: tijger

Back to top Go down
PostSubject: Re: Retaliation ~open

Sponsored content



PROFIEL
RPG SHEET

Back to top Go down

Retaliation ~open

View previous topic View next topic Back to top

Similar topics

-
» | Open || So why care for these petty obsessions? |» The song of your heart//open» LUNA NIVEA [open]» {OPEN} Making myself at home» I don't need your help. {OPEN}
Page 1 of 2Go to page : 1, 2  Next
Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Asenia :: 
» Templars
 :: Alteria :: Aster
-
Jump to: