Info
Damn.. ~Open



 

Share|

Damn.. ~Open

View previous topic View next topic Go down
MessageAuthor
PostSubject: Damn.. ~Open Wed Apr 09, 2014 8:23 pm

'Hier dit verdien je! Jij vuile slaaf..' De jongen sloeg de vod in haar gezicht waar het water begon af te sijpelen. Hij draaide zijn rug en liep weg. De tranen welden in haar ogen op. Niet door de vernedering die de 12-jarige haar bezorgd had, evenmin door het geroezemoes van de andere vrouwen in de keuken. Maar wel door de jarenlange mishandeling. Het was al begonnen toen de tiener als 6 jarige meegenomen werden door hen. Haar zusje bleef alleen achter zonder haar op de melkzuil. Het was een beruchte plaats. Gezinnen die het niet breed hadden lieten hun kinderen achter op de zuil en als ze geluk hadden nam een vredelievend gezin hen onder hun hoede. Maar hier in Deni gebeurde dat zelden. Velen werden dan ook meegenomen door rijke templars, zoals bij zij het geval was, of anderen kwamen dan weer in het criminelen milieu terecht. Jaren lang had Aquila, die nu Aquila Davenport genoemd werd, zich afgevraagd hoe het met haar zusjes was afgelopen. Sinds die dag had ze haar twin nooit meer gezien. Dyani daarentegen was anders, haar had ze sinds haar 5e levensjaar niet meer gezien door jarenlange arbeid bij haar ouders, en nadien nog eens zoveel arbeid bij dit welgezinde gezin. Hoewel ze hier niet altijd even hartelijk behandeld werd. Gelukkig kreeg ze dagelijks een half uurtje de tijd om het kasteel te verlaten en de stad te gaan verkennen. De rijke mensen hier in Deni woonden groot. Heel groot ten opzichte van haar ouderlijk huis. Aquila miste het wel een beetje. Maar het meest miste ze nog de vrijheid. Het verlangen om eindelijk niet meer afhankelijk te zijn van iemand, om zonder zorgen door de straten te kunnen lopen, doen wat ze graag deed, zonder er voor te hoeven vrezen om gestraft te worden. Het leven buiten dit huis leek haar zo fijn. Maar haar bazen waarschuwden haar er voor. Het leven buiten was veel te gevaarlijk voor haar. Daarom was het goed om onder hun vleugels te blijven. Aquila haatte het als ze dit vertelden. Ze kon veel meer dan dat men van haar verwachtte. Zo had ze tijdens haar vrij half uurtje ook al haar eerste slachtoffer gemaakt. De man had haar beetgenomen bij haar arm en liet zijn hand onder haar kleedje glijden. De gevolgen had ze gelukkig weten te voorkomen door snel te handelen en met een zwaai van haar verborgen mes zijn vingers weten af te hakken. Gelukkig was de man gauw afgedropen en had ze hem nooit meer gezien. Maar toen ze terug thuis kwam met het bloed nog op haar mouw had Aquila de vervloekingen weer ten lijve mogen ondervinden. Sindsdien is iedereen op zijn hoede bij haar. Zo voelden de mensen het aan wanneer men met een templar of een stadsmens te maken had. Geen enkel meisje van 16 jaar zou zomaar een man zijn vingers durven afsnijden. Maar die afstandelijkheid jegens haar deed haar goed.

Eindelijk was het tijd. De vrouwen in de keuken stopten met het werk waar ze mee bezig waren en zo ook zij. Wanneer de vrouwen de keuken uit gingen en de gang op liepen om te wachten op goedkeuring om het huis te verlaten volgde zij precies hun voorbeeld op. Aquila stond als laatste in de rij te wachten op goedkeuring. En als iedere vrouw voor haar de goedkeuring gekregen had was het aan haar beurt. Aquila wachtte gespannen op antwoord. 'Geweigerd' Aquila geloofde haar ogen niet. Haar pupillen leken zich te verwijdden want de grote baas deed een stap achteruit en keek haar vreemd aan. Aquila ademde heel onrustig waarbij haar hart nog eens extra hard ging slaan. Haar ogen keken de man woedend aan die haar bibberend probeerde achteruit de duwen maar Aquila dit niet toestond en met een slag van haar been de arm van de man wist te breken. De man viel krijsend neer op de grond. Dit gaf Aquila de kans om te ontsnappen. De deur sloeg zich met een harde klap achter zich dicht. Eindelijk was ze vrij! Eindelijk had ze vrijheid.

Als eerste van haar vrijheid rende de tiener over het grasveld van de voortuin en sprong op waarbij ze in haar eigen wederhelft veranderde. De bruine steenarend sloeg haar vleugels vervolgens helemaal open en verkoos het hogere luchtruim om te zweven. Het hooggebergte kwam in haar blikveld. Maar Aquila verkoos een lager gelegen plekje om te landen. In een duiklanding landde ze netjes op haar twee poten op een tak in het gebied van Begave, het gebied van de clans. Aquila veranderde zichzelf weer in haar oorspronkelijke vorm. Als meisje zijnde zat ze daar, als indringer in een boom op het gebied van de clans. Zich van geen kwaad bewust.

_________________





Theme and voice of Aquila
setjes:
 
Aquila Davenport

avatar

PROFIELMuntenteller : 3666
Aantal berichten : 26
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 16
Geloofsbelijdenis: Volk
Keuze dier: Aquila~Steenarend

Back to top Go down
PostSubject: Re: Damn.. ~Open Thu Apr 24, 2014 2:31 pm

Heerlijke rust! Een jongen man lag nog heerlijk te slapen. Eindelijk na enige tijd had hij weer eens goed door kunnen slapen. Zijn deken lag nog half over zijn lijf terwijl het best nog een warme ochtend bleek. Gestommel, geklop en gerammel aan de klink van de voordeur lieten hem wakker schrikken. Sho sprong bijna uit bed en trok Kawai uit de schede, maar toen hij de stem van ene rijke tempelier hoorde stak Sho de kling weer in de schede terug.Met snelle passen liep hij daarna naar de deur en ag Algero voor zijn deur staan. Wat die van hem wilde wist Sho niet, maar echt goede maatjes waren ze ook weer niet. Algero stapte zonder vragen langs hem heen. ‘Ook goede morgen!‘ zei Sho geergerd en maakte de deur dicht. ‘Het is middag slaapkop!‘ bromde Algero en draaide zich om. [I]‘Een van mijn slavinnen heeft de benen genomen! Kun jij haar terug vinden en naar mijn kasteel brengen?‘[/ii] legde de tempelier kort en bondig uit. Sho was verrasd dat hij zolang geslapen had, maar diende geen repliek in. Alle Tempeliers wisten dat hij nooit echt goed sliep, maar dat deed nu niet ter zaken. ‘Hm, een slavin zei je. Normaal zijn het slaven die uitbreken. Maar ik zal kijken of ze nog te vinden is.‘ zei Sho en liep naar de wasbak om zich even te wassen, droogde zich daarna af en kleden zich weer in zijn gebruikelijke zwarte tenu. Zijn zwaard hing aan zijn linkerkant en hij liet Algero uit om zelf daarna te volgen. Algero vertrok weer naar zijn plichten en liet Sho het zijne doen. Buiten de stadsmuren veanderde hij in zijn wederhelft. Leo stoof er meteen van door. De grote poema maakte grote sprongen en kon dit ritme best voor een gedurende tijd aanhouden. De koers die de ontsnapte slavin had genomen hield Sho nu ook aan. Leo zo nu e dan even bijsturend. Ze zochten overal en een van haar kledingstukken hadden de geur van het meisje door gegeven aan zin reukklieren. Ze konden haar niet in het gebied van de tempelars vinden, maar Sho aarzelde niet en stak de grens over zonder dralen. De woestijn hitte was in deze vorm niet geheel ondragelijk. Oorspronkelijk kwamen Poema‘s uit warme gebieden dus voor een groot deel was dat geen probleem. Leo voelde na wat uren weer de grond vaster worden en vertraagde zijn pas. Lichtjes hijgend zetten ze in tragere pas de weg voort en kwamen zo uit bij de bergen. Flauwtjes nam de wind de geur van het kind mee, maar Sho besloot haar eerst te volgen. Kijken wat ze zoal deed voor hij besloot om haar mee terug te nemen! Hij verschool zich hoger dan het kind in de boom zat en hield haar scherp in de gaten.
Sho

avatar

PROFIELMuntenteller : 3303
Aantal berichten : 52
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 19
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Poema ~ Leo

Back to top Go down
PostSubject: Re: Damn.. ~Open Sun Apr 27, 2014 11:35 pm

We are the lucky ones

De wind brklemde haar hier op deze hoogte. Maar ergens was het geen probleem voor de meid. Tot slot had ze haar levensjaren altijd al aan de kust gewoond waar de wind vergelijkbaar was met op deze hoogte. Evenals voor Aquila; het dier van haar wederhelft was dit gure weer geen enkel lrobleem. De arend hield wel van een sterke wind. Maar de veranderingen in de wind die voor haar duidelijk opmerkbaar waren stelden hen minder gerust. Niet alleen de geur die vlakbij aanwezig bleek te zijn maar ook de gespannen sfeer in de lucht. Hoewel zij als arend sneller dingen opmerkte; en dit nu ook het geval was, bleef ze haar dekmantel nog even ophouden. Het zag er naar uit dat zolang ze zich wist bezig te houden er niets aan de hand was. Dus voorlopig bleef ze als tiener zijnde in de boom zitten waarbij ze haar dierlijke gedaante aannam en als Aquila op de uitkeek bleef staan. Als tempelier hier in het gebied van de clans hoefde ze niets voor hen te vrezen. Tot slot wist ze iedereen zowat te slim af te zijn. Ook deze jongen die haar lang genoeg in de gaten had gehouden. De vogel zette zichzelf af tegen de tak waarbij ze pijlsnel zo hoog mogelijk het luchtruim verkoos. Eén van haar veertjes lostte zich waarbij het richting aarde dwarrelde. Het betekent dat het dier in haar rui was. Het voordeel van een roofvogel tegenover prooivogels was dat zij het hele jaar door ruien maar één pluimpje per keer verliezen. Hierdoor bleef hun energie volop aanwezig. Het vermakkelijkt niet het verschuilen door de geur die vaak aan de pluimpjes bleef hangen, maar als vlietende diersoort had je er zoveel meer voordelen tegenover. Aquila had de hoogste luchtstromen verkozen waar de wind kil en snijdend was maar waar het wolkendek haar verborgen hield. Laat die spion haar nu maar eens vinden.

_________________





Theme and voice of Aquila
setjes:
 
Aquila Davenport

avatar

PROFIELMuntenteller : 3666
Aantal berichten : 26
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 16
Geloofsbelijdenis: Volk
Keuze dier: Aquila~Steenarend

Back to top Go down
PostSubject: Re: Damn.. ~Open Mon Apr 28, 2014 3:17 am

Hm? Er gebeurde niet veel in het begin, maar toen het kind zich in haar wederhelft veranderde spande zijn spieren even. Had ze hem door? Of wilde ze nog verder reizen? Sho maakte het weinig uit. Ze was niet langer op hun gebied en dus zo vrij als wat, maar niet vogelvrij. Want dan mocht Sho haar zelfs doden. Algero had dus geen enkele aanspraak meer op het meisje ookal was ze nog niet volwassen. Zijn blik volgde het kind. Ongewenst deed hem aan een nare gebertenis denken. Sho probeerde de beelden buiten te sluiten, maar het werkte niet. Op het plaateau waar Leo lag was breed genoeg en de poema trok zich terug en begon diep en dreigend te grommen. Sho veranderde weer terug en kreunde zwaar en pijnlijk om het behoud van zijn controlle. Een kind van ongeveer dezelfde leeftijd was in een van de oorlogen die hij bevochten had was toen zijn prooi geweest. De tegenpartij had har als spion dergelijke informatie laten stelen bij het leger dat Sho toen gedient had. Ze stak de grens over en eigenlik was de jacht toen al voorbij, maar de generaal had hem bevolen niet zonder die papieren terug te komen! Dus volgde ij de veiliggewaande Spion en slachten haar in koele bloede af. Golven van ergernis, woede en haat overspoelde zijn denk vermogen. Sho kneep zijn ogen stijf dicht die opnieuw hun rode kleur kregen, maar hij bedwong zich. Opnieuw met vreselijke pijnen gepaarde kreet ontsnapte uit zijn keel. Het was iets dat nooit veranderen zou ookal probeerde de tempelar het nog zo vaak. Sho zat op zijn knie‘en tegen de rotswand geleunt. Pijnlijk dreunde zijn hoofd nog na en hij steunde een hand tegen zijn linkeroogkas. Zijn ogen half gesloten die weer gebruikelijk paars waren. Licht hijgend zat hij daar. Die exslavin zou hem vast gehoort hebben. Niet dat het hem ook maar iets schelen kon. Van hem part mocht de hele wereld weten dat hij een bijna ongenezelijke ziekte had. Er waren gevallen bekent die van hun posttrauma af gekomen waren...
Sho

avatar

PROFIELMuntenteller : 3303
Aantal berichten : 52
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 19
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Poema ~ Leo

Back to top Go down
PostSubject: Re: Damn.. ~Open Tue Apr 29, 2014 11:15 pm

Een aanlokkelijk lachje lag om de vogel haar snavel. Zelfs op deze hoogte waar de luchtdruk opgevoerd was en geluid amper bereik had ving de vogel het geluid van de jongen op. Het deed haar vermoeden dat get oorspronkelijk van zijn wederhelft kwam. Maar waarom brulde hij nu pas? Zijzelf had al even de vleugels genomen en er leek geen reden waarom iemand zo zou moeten brullen. Misschien wilde hij wel aandacht. Was het dat wat hij wou. Maar dan vond zij het een vreemde manier om aandacht te vragen.
De vogel haar dekveren glommen in het daglicht die overvloedig aanwezig was hier op deze hoogte. Maar door de wind gaf het niet de warmte af die je beneden kreeg. De vogel maakte een duikvlucht naar beneden waarbij zij zichzelf weer in haar menselijke gedaante veranderde zodra ze de grond dreigde te raken.

Ze was hier op woestijngdbied en dat was duidelijk te merken aan de hitte die uit het niets opdook. Maar in tegenstelling tot veel woestijnen bestond deze woestuin uit stenen en vegetatie. Een erg-woestijn. Ze hoort één van de reizigers die soms door haar thuisstad trok nog zeggen. Maar de naam boeide haar weinig. Erg of reg woestijn ze begreep geen van beide. De zwartharige baande zich een weg naar de boom waar zij voorheen een uitkijk genomen had. Het viel haar niet onmiddellijk op waar de templar van zojuist zich bevond. Maar zodra de boom in zicht kwam stond hij leunend tegen een rots aan. Zijn rug was haar kant opgedraaid en dit zorgde voor een goede verrassingsaanval. Maar de meid hield zich gedeisd. Hoewel ze het niet zo op spionnen had probeerde ze even iets nieuws uit. Ze ging vlak naast hem staan. "Gaat het?"

_________________





Theme and voice of Aquila
setjes:
 
Aquila Davenport

avatar

PROFIELMuntenteller : 3666
Aantal berichten : 26
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 16
Geloofsbelijdenis: Volk
Keuze dier: Aquila~Steenarend

Back to top Go down
PostSubject: Re: Damn.. ~Open Wed Apr 30, 2014 12:10 am

Met rustige, maar krachtige passen baande de Cheeta zich voort. Het warme zand kriebelde tussen zijn klauwen, maar na de aantal meters de hij door de woestijn had gelopen was hij er aan gewend geraakt. Zijn borstkast ging in een gecontroleerde regelmaat heen en weer, waarbij er een grote hoeveelheid lucht in en uit geblazen werd. De cheeta moest goed aan zijn ademhaling denken, zeker in deze hitte. De warme wind speelde hierbij een belangrijke rol, iets dat Nishet nog wel eens uit zijn gecontroleerde ademhaling wilde halen. Maar het ging hem goed af. Hij mocht dan ook met geluk spreken, een soort van astma aanval kon je in de woestijn niet gebruiken. Reno moest de woestijn doortrekken wilde hij bij Deni uitkomen, zijn bestemming van deze tocht. Hij zou, zodra hij een dag of twee in het stadje was geweest, naar het volgende stadje trekken. Maar Deni stond nu op zijn kaart en hij wist dat hij dichtbij was. Terwijl de cheeta diep in gedachten verzonken was, fantaseerde over zijn laatste maal, kwamen er twee schimmen op zijn netvlies. De katachtige ogen werden dicht geknepen om het beeld scherper te krijgen. Zijn zicht mengde zich met een geur, de geur van mensen. Nishet gromde zacht en het duurde niet lang of Reno stond met twee benen op de grond. Hij sloot zijn handen om de dragers van zijn rugzak en vervolgde zijn weg ter voet, als mens. De twee schimmen zouden er vast niet op zitten te wachten om opeens een cheeta voor hun neus te hebben staan. Een kleine glimlach sierde zijn lippen. Doordat hij een scheve glimlach had, gaf dat een charmante uitstraling. Reno hoefde niet eens zijn best te doen, hij zag er van zichzelf al gewoon geweldig goed uit. Maar dat ter zijde, hij was hier niet gekomen om over zichzelf te fantaseren. "Disculpe, do you know the way to Deni?" De vriendelijke toon was in zijn stem te horen. Hij keek naar de twee, niet helemaal begrijpend wat er met de jongen aan de hand was.

_________________




Reno

avatar

PROFIELMuntenteller : 3431
Aantal berichten : 81
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 20 years already
Geloofsbelijdenis: Legendelozen
Keuze dier: Cheeta {Nishet}

Back to top Go down
PostSubject: Re: Damn.. ~Open Wed Apr 30, 2014 3:21 am

De pijn vloeide tergend langzaam weg door zijn lijf. Waarom was nu presies hij de gene die last van een inhalend verleden moest hebben? Er waren toch Tempelars zat die zich nog vreselijker gedragen hadden of zelfs nu nog deden egenover de medemens? Sho staarde verbeten voor zich uit. Hoewel hij weer kalmer werd kon zo‘n aanval ineens terug komen en dan vaak nog heftiger dan eerder. Leo roerde zich maar Sho reageerde er niet op. De poema had de vleugels van een vogel gehoort, maar Sho negeerdem en zijn waarschuwing straal. Soms snapte hij echt niet dat hij gestraft werd met de herinneringen aan zijn slachtoffers. Gewone mensen, dieven, moordenaars, landverraders en Assasijnen. Sho hoorde het meisje niet aankomen, maar reageerd ongewildt ongewoon fel. Zonder acht te slaan op zijn lichte gehijg draaide Sho zich met een ruk naar haar om en greep het kind bij haar keel. Waarna zijn spieren zich aanspande en haar luchtpijp dreigde af te knellen. Zijn oogkleur was dan ook bijna meer rood dan paars. ‘Besluip me nog eens en je zult he nooit meer na kunnen vertellen!‘ gromde hij vals, ijzig en pist. Gelijk schrok hij van zijn actie en liet haar los waarbij Sho een paar stappen achteruit zetten. ‘Ver...! Sorry. Je hebt wel je tijd uit gekozen om deze reactie uit te lokken.‘ zijn stem klonk nu anders. Wel duidelijk geschrokken, maar ook vriendelijk en verontschuldigend. In zijn ogen waren vrouen niet meer dan dingen waar je plezier mee kon hebben in meer dan 1 opzicht. Vaak kreeg hij er meer mee voor elkaar dan bij de mannen die vaak geen info vrij gaven of wat van de prijs af ilde doen hoe vriendelijk je ook tegen ze deed. Sho voelde een nieuwe dreunende pijngolf door zijn schedel branden en drukte zijn handn teven zijn slapen. ‘F*ck! Houd het dan nooit op!!!‘ mompelde Sho met een lichte kreun en schudden even zijn hoofd, maar het verchten nauwelijks. Sho hoorde iemand naderen en keek op. Er kwam een jongen man aan die eruit zag als een clan lid. Maar hij bleef zich rust in prenten, maar zijn overgevoelige zintuigen waren al tot hun uiterste gespannen. Hij rechten zich iets want Sho had iets of wat krom gestaan eerder en keek toe en luisterde naar wat hij vroeg. Die kant was hij zelf nog niet op geweest, maar het was net als dit gebied van de clans. 'Die uitleg moet ik je schuldig blijven. Zo ver ben ik Asenia nog niet ingetrokken.' zei Sho vriendelijk en glimlachte flauwtjes, maar bleef alert.
XD
Sho

avatar

PROFIELMuntenteller : 3303
Aantal berichten : 52
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 19
Geloofsbelijdenis: Tempeliers
Keuze dier: Poema ~ Leo

Back to top Go down
PostSubject: Re: Damn.. ~Open Wed May 07, 2014 11:20 pm

Voor zolang het duurde hield de jongedame zich gedeisd. Maar nadat de overduidelijke templar; de manier waarop hij liep en praatte verraadde hem; haar bij de kraag vatte haalde ze gelijk uit naar zijn polsaders. Het leek te helpen. Hij liet los en even gaf ze zichzelf de tijd om de afdruk op haar keel te betasten. Hij bood dan wel zijn excuses aan maar hij verdiende niet meer dan haar zuur gezicht. 'Disculpe, do you know the way to Deni?' Aquila lachte vals naar de templar waarbij ze intimiderend haar tong naar hem uitstak. Het was het beste moment vond zij om tussen beide te komen. "I know best. You pass the woods until you see the high mountains. Then, you pass the templar territory and from there, you just have to follow the coast until you see no more mountains on your left en there, you should see the city." Ze liet met opzet de kortste weg achterwege, om de reactie van de templar te kunnen spotten als ze het woord 'templar territory' gebruikte. Ze was zich voldoende bewust van de spanningen tussen de clans en de templars. Dat betekende nog niet dat zij ooit een clanlid zou helprn. Maar als ze een mede templar kon dwarszitten ging ze dit zeker niet uit de weg gaan.

_________________





Theme and voice of Aquila
setjes:
 
Aquila Davenport

avatar

PROFIELMuntenteller : 3666
Aantal berichten : 26
RPG SHEET
Karakterkaart
Leeftijd: 16
Geloofsbelijdenis: Volk
Keuze dier: Aquila~Steenarend

Back to top Go down
PostSubject: Re: Damn.. ~Open

Sponsored content



PROFIEL
RPG SHEET

Back to top Go down

Damn.. ~Open

View previous topic View next topic Back to top

Similar topics

-
» LUNA NIVEA [open]» -Women! What is it about them? Can't live with them or without them!- =open=
Page 1 of 1
Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Asenia :: 
» Folk
 :: Dahlem :: Deni :: Kamp
-
Jump to: